www.baghezeitoon.blogfa.com

مژده ای دل که  دگرباره بهار آمده است 

          خوش  خرامیده  و با حسن  و  وقار آمده است

ز چشمی که چون چشمه آرزو
 پر آشوب و افسونگر و دل رباست
به سوی من آید نگاهی ز دور
نگاهی که با جان من آشناست
تو گویی که بر پشت برق نگاه
نشانیده امواج شوق و امید
که باز این دل مرده جانی گرفت
 سراسیمه گردید و در خون تپید
 نگاهی سبک بال تر از نسیم
روان بخش و جان پرور و دل فروز
برآرد ز خاکستر عشق من
شراری که گرم است و روشن هنوز
 یکی نغمه جوشد هماغوش ناز
 در آن پرفسون چشم راز آشیان
تو گویی نهفته ست در آن دو چشم
 نواهای خاموش سرگشتگان
ز چشمی که نتوانم آن را شناخت
 به سویم فرستاده آید نگاه
تو گویی که آن نغمه موسیقی ست
که خاموش مانده ست از دیرگاه
از آن دور این یار بیگانه کیست ؟
 که دزدیده در روی من بنگرد
 چو مهتاب پاییز غمگین و سرد
 که بر روی زرد چمن بنگرد
به سوی من آید نگاهی ز دور
ز چشمی که چون چشمه آرزوست
قدم می نهم پیش اندیشناک
 خدایا چه می بینم ؟ این چشم اوست

می‌نشیند سخنت در دل و جانم چه کنم
می‌شود همنفس نای نهانم چه کنم

دل شوریده من چون که شراب تو چشید
آنچنان گشت که از او به فغانم، چه کنم

نه عجب گر دلم از سردی این شب بگرفت
یار خورشید و سحرخنده آنم چه کنم

هین مگو چند ز صبح و نفسش یاد کنی
زنده است از دم او روح و روانم چه کنم

در دل چشم تو آن شعر چنان آب روان
خوانده‌ام لیک نیاید به بیانم چه کنم

عهد کردم که دگر سفره دل نگشایم
عشق فریاد برآرد ز نهانم چه کنم

به رطب باز کنم روزه خود بار دگر
باز مهمان لبت در رمضانم چه کنم...

مهدي اخوان ثالث شاعر معاصر متخلص به اميد در سال 1307 در مشهد متولد شد و در شهريور 1369 در گذشت.مجموعه هاي ارغنون زمستان آخر شاهنامه از اين اوستا و در حياط كوچك پاييز در زندان از آثار اوست.شعر اخوان شعري اجتماعي است و حوادث زندگي مردم ايران را در خود منعكس مي كند.لحن حماسي او آميخته با صلابت و سنگيني شعر خراساني است.

 آب و آتش نسبتي دارند جاويدان
 مثل شب با روز ، اما از شگفتيها
ما مقدس آتشي بوديم و آب زندگي در ما
 آتشي با شعله هاي آبي زيبا
آه
 سوزدم تا زنده ام يادش كه ما بوديم
 آتشي سوزان و سوزاننده و زنده
چشمه ي بس پاكي روشن
 هم فروغ و فر ديرين را فروزنده
هم چراغ شب زداي معبر فردا
آب و آتش نسبتي دارند ديرينه
 آتشي كه آب مي پاشند بر آن ، مي كند فرياد
 ما مقدس آتشي بوديم ، بر ما آب
پاشيدند
 آبهاي شومي و تاريكي و بيداد
خاست فريادي ، و درد آلود فريادي
من همان فريادم ، آن فرياد غم بنياد
هر چه بود و هر چه هست و هر چه خواهد بود
من نخواهم برد ، اين از ياد
 كآتشي بوديم بر ما آب پاشيدند
 گفتم و مي گويم و پيوسته خواهم گفت
ور رود بود و
نبودم
همچنان كه رفته است و مي رود
برباد

اخوان ثالث